با جغرافيای هر چه هست

و عاشق كه تو باشی بهتر

جعبه ای روسرم هست اندازه خود دنيا .

نفس شهر در سينه محبوس

و نيمه شب آواز مجنون زير درختان بيد

تو پس كوچه های شيراز

دختره ورم كرده تو جنين كلمه

بعد زن آقا مصطفی تو ياس يائسگی ش

هی اشك / هی شك .

سر دروازه شهر

روكاكل كبوترا نم نم بارون .

دست به كمر / بالا انداخته ابرو / كبود زير چشماش

خال بر چيده از گوشه لب های هند

زنی با تمام ديوانگی هاش

از فنجان قهوه از گيسوی پرنده آمدم بيرون

: تو جعبتون چی دارين خانم ؟

شعری كه گوشه ديوانه خانه تكه تكه شد

مين های عمل نكرده ميان چاله های روح ؟

: تراشيدنم از درخت / خون جگرم از بند انگشت / الو پاشيده تو چشاش .

هي خش خشی اين خط از زير زمين دارالرحمه عبور می كنه .

حالا گريه نكن شيرينو/ شبا تو جنون كلمه /

از كاكل كبوترا و چاله های روح با آقام حرف زدم تا صبح

مادرمو يادش نمياد

می گه قربونی ابراهيمم

اما

اين جا همه چيز مرا بياد تو می اندازد

كه از تو فقط چشمانت مانده

ته اين فنجان قهوه

خيره خيره به سرنوشت كسی

و به ترديد عشق

كه از شيار چشمان كابل هم گذشت.